Świetna książka na długie, zimowe wieczory

Pisząc swoją opinię o kryminale, należy wiedzieć, czego oczekuje czytelnik po tego rodzaju lekturze. Myślę, że chce tajemnicy, którą powoli, nieśpiesznie odkrywa przed nim autor, barwnych postaci z krwi i kości i wreszcie poczucia humoru, błyskotliwego dowcipu, który dodaje smaku, pozwala odreagować nieciekawą, często przygnębiającą rzeczywistość. Dodać do tego wartką akcję i kryminał gotowy. Recepta prosta, wykonanie trudniejsze, czego przykładem są liczne "gnieciuchy" literackie, nieciekawe, pełne papierowych postaci, przewidywalnej akcji i tła bez wyrazu.

Czytaj więcej

"Komisarz Maciejewski" nie jest dziełem debiutanta. Marcin Wroński dał się już poznać jako pisarz z otwartą głową i wielką dbałością o każdy szczegół. Myślę, że można nazwać go pisarzem perfekcjonistą. Intryga, postacie, sceneria, historyczność - każda scena jest dopracowana i stanowi przyjemność samą w sobie.

Czytaj więcej

Owszem, Marek Krajewski, pionier i weteran na tym polu, przeniósł do nas ów schemat precedensowo, i nawet, po kanonicznej Śmierci w Breslau udało mu się w sequelu brawurowo ją złamać: w Końcu świata w Breslau rozbuchał postaci, poszedł w skrajny dramat kilku równoległych, odarł je przy tym z papierowej masy na rzecz rzeczywistej krwistości. Potem już jednak trzymał się bliżej debiutu i, moim okiem, nie sięgał już tak wysoko. Następcy Krajewskiego, rodzący się regularnie i z głośnym krzykiem, zbyt zaufali chyba w atrakcyjność samego sztafażu retro, by próbować go odświeżać, poprzestając na przenoszeniu urobionego już, niepokornego bohatera do kolejnych, rodzimych miast-pomników. Bo w każdym, jak wiadomo, tkwił nie odkryty dotąd potencjał.

Czytaj więcej

Pan Teofil dostał w profil, czyli przygód komisarza Maciejewskiego część pierwsza
I oby nie ostatnia! Komisarz Maciejewski Marcina Wrońskiego to lekka, dobrze napisana powieść kryminalna. Jest tu wszystko: i ciekawa, niebanalna intryga, i wyrazisty, wzbudzający sympatię szorstki podkomisarz, grandziarskie środowisko Lublina lat trzydziestych ubiegłego wieku, ciekawe tło historyczno-obyczajowe i doskonały humor.

Czytaj więcej

W styczniu 2006 roku Marek Krajewski otrzymał Paszport „Polityki” za rok 2005. W uzasadnieniu jury usłyszeć można było słowa, że cykl powieściowy o Eberhardzie Mocku z Breslau udowadnia, że „polski autor potrafi napisać kryminał na wysokim poziomie” [1]. Wydarzenie to jest ważnym momentem w perypetiach polskiej powieści detektywistycznej. Wrocławski pisarz wypromował jedno z najdonioślejszych zjawisk najnowszej polskiej kultury masowej. Na dobre rozpędził modę na polski kryminał, zwłaszcza ten posługujący się sztafażem historycznym [2].

Czytaj więcej

Z przyjemnością odwiedziłam Lublin. Kiedyś zachwyciłam się uroczymi uliczkami, a teraz wędrowałam z komisarzem przez różne dzielnice miasta, miasta w roku 30 XX wieku.
Komisarz Maciejewski, policjant o dobrej opinii i wyglądzie bandziora, zajmuje się morderstwem dokonanym na redaktorze lokalnej gazety, a później skupia się na kolejnym morderstwie, którego ofiarą padł cenzor. Plotki mówią, że w piwnicach zamku znaleziono wielki żydowski skarb, a dyrektor największego banku w Lublinie odmawia rozmów z policją. Czy Maciejewskiemu uda się połączyć te, zdawałoby się odległe od siebie, sprawy?

Czytaj więcej

[Czytając "Komisarza Maciejewskiego"] Można chodzić po Placu Litewskim, na którym niespodziewanie natykamy się na prawosławną cerkiew, można zjeść obiad w restauracji hotelu Europa, można przemykać się po bramach Bronowic i Kośminka, spacerować po ulicach żydowskiej dzielnicy i po drodze spotkać młodych Żydów spieszących do dopiero co wybudowanej Jesziwy!

Czytaj więcej

Listopad 1930. W Lublinie brutalnie zamordowany zostaje redaktor jednej z lokalnych gazet. W ciągu kolejnego tygodnia giną jeszcze trzy osoby, a tylko niechlujny, nie stroniący od alkoholu podkomisarz Maciejewski widzi jakiś nieuchwytny detal, który łączy ze sobą wszystkie te zgony.

Zabierając się za „Komisarza Maciejewskiego” Wroński miał na uwadze fakt, że nie powstał jeszcze żaden kryminał rozgrywający się na ulicach dawnego Lublina, choć jest to jedno z garstki miast, w których zachowały się „Księgi złoczyńców” – kroniki lokalnych przestępstw.

Czytaj więcej

Przez oba kryminały Marcina Wrońskiego [u. 1968, kilkanaście lat temu publikował opowiadania w zinie "Mała Ulicznica" - przyp. red.] przeleciałem ekspresem. odium, jakim snobulcy obłożyli dany gatunek luzuje autorów, zwalnia z obowiązku artystowskiego nadymania się, gorączkowego usiłowania wybicia na formalne nowatorstwo, mendralizowania. I jeśli autor nie jest grafomanem, a natomiast obdarzony jest iskrą bożą, może z czytelnikami fajnie, po ludzku tekstem swoim niezobowiązująco porozmawiać, pod pretekstem wciskania mrożących krew sensacyjnych bałachów. Wroński jest w tym świetny.

Czytaj więcej

W 1999 r. były wykładowca uniwersytecki Marek Krajewski odniósł wielki (jak na polskie warunki) sukces kryminalno-historyczną powieścią Śmierć w Breslau. Powieść, łącząca w sobie mocną (i dość makabryczną) intrygę kryminalną ze wzorowanym na filmach noir dusznym klimatem przedwojennego Wrocławia, doczekała się w ciągu następnych lat czterotomowej kontynuacji. Sukces cyklu o przygodach Eberharda Mocka zaowocował też falą epigonów, którzy w podobnej konwencji (ale z rozmaitym skutkiem) sięgnęli po historyczne realia – czy to Warszawy, czy to Krakowa. W końcu także Lublin doczekał się „swojego” kryminału retro. Lokalnej ciekawostki, czy regionalnego produktu eksportowego?

Czytaj więcej